دانشگاه شهید مطهری (ره) فقه و حقوق خصوصی ۲۶۴۵-۳۵۵X 2 6 2025 08 23 Examining the theory of the validity of the construction condition from the perspective of imami jurisprudence and Iranian law بررسی تفصیلی نظریه اعتبار شرط بنایی از دیدگاه فقه امامیه و حقوق ایران 99 120 736014 10.22034/jpl.2026.2075251.1011 FA فاطمه اسماعیلی مدرس دانشگاه شهید مطهری 0009-0008-0610-8158 Journal Article 2025 10 26 Before the contract is one of the conditions on which jurists have disagreed. Famous jurists do not consider these conditions to be mandatory. On the other hand, many jurists believe in the legitimacy of this condition. In addition to the theoretical jurisprudential reasons for the invalidity of the construction condition, they cite other jurisprudential reasons to prove their theory, which of course are not without problems. Therefore, in jurisprudential texts, we do not find a definitive theory on the validity or invalidity of the construction condition. Iranian law, based on Article 1128 of the Civil Code, considers the above conditions to be mandatory. The most important legal reason for proving the necessity of the construction condition is the clarification of the validity of the construction condition in marriage and its extension to other contracts. The jurists have explicitly accepted the construction condition in marriage. According to jurists, when a foundation condition in marriage is valid despite its existing sensitivities, it should undoubtedly be binding in other aspects of contracts as well.In this article, we will first outline the jurisprudential texts of the theory of the validity of the construction condition and cite their evidence and critique, and then we will discuss the legal arguments for this theory and critique some of them, and we will try to prove this theory. Finally, we will refer to the jurisprudential document of the above article <span lang="AR-SA">شرط قبل از عقد از جمله شروطی است که فقها در آن دچار اختلاف نظر شده‌اند. مشهور فقها این شروط را الزام‌آور نمی‌دانند. در مقابل، فقهای کثیری قائل به مشروعیت این شرط هستند. ایشان علاوه بر ایراد خدشه به دلیل فقهی نظریه عدم اعتبار شرط بنایی، به ادله فقهی دیگری برای اثبات نظریه خود استناد می‌کنند که البته آن دلایل نیز خالی از اشکال نیست. بنابراین در متون فقهی به نظریه قطعی در مورد اعتبار یا عدم اعتبار شرط بنایی دست نمی‌یابیم</span><span dir="LTR">.</span><span> <span lang="AR-SA">حقوق ایران به استناد ماده 1128 قانون مدنی، شروط فوق را الزام‌آور می‌داند. مهمترین دلیل حقوقی بر اثبات لزوم شرط بنایی، تنقیح مناط از اعتبار شرط بنایی در نکاح و تسری آن به سایر عقود است. فقها صراحتاً شرط بنایی در نکاح را پذیرفته</span></span><span lang="AR-SA">‌</span><span lang="AR-SA">اند. به نظر حقوقدانان وقتی شرط بنایی در نکاح باوجود حساسیت</span><span lang="AR-SA">‌</span><span lang="AR-SA">های موجود ، معتبر است، بدون شک باید در سایر ابواب عقود نیز الزام‌آور باشد. در این نوشتار ابتدا به طرح متون فقهی نظریه اعتبار شرط بنایی و ذکر ادله و نقد آن‌ها پرداخته و سپس به دلایل حقوقی این نظریه و نقد برخی از آنها می‌پردازیم و در مقام اثبات این نظریه می‌کوشیم. در انتها به مستند فقهی ماده فوق اشاره می‌گردد.</span> https://jpl.motahari.ac.ir/article_736014_56f9540f94097b98e827b812c5ad29a6.pdf