فقه و حقوق خصوصی

چکیده گسترش روزافزون پلتفرم‌های دیجیتال، الگوریتم‌های توصیه محتوا را به بازیگران اصلی در شکل‌دهی به تجربیات آنلاین کاربران تبدیل کرده است. این الگوریتم‌ها با هدایت هدفمند کاربران به سوی محتواهای خاص، می‌توانند موجب ورود آسیب‌های مادی، معنوی و جسمی شوند. مسئله اصلی این پژوهش، تبیین مبنای مسئولیت مدنی و تعیین شخص مسئول در فرض ورود ضرر به کاربر در اثر توصیه محتوای آسیب‌زا توسط الگوریتم است. این مقاله با روشی توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر منابع فقهی و حقوقی استدلال می‌کند که پلتفرم‌ها به دلیل نقش فعال و ویرایشگرانه الگوریتم‌هایشان، از جایگاه «واسط بی‌طرف» خارج شده و در جایگاه «سبب» ورود ضرر قرار می‌گیرند. فرضیه اصلی آن است که قاعده فقهی «تسبیب» به عنوان سبب اقوی، مناسب‌ترین مبنا برای اثبات مسئولیت مدنی مالک پلتفرم است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که مسئولیت اصلی متوجه مالک پلتفرم است که از این فناوری منتفع شده و کنترل آن را در دست دارد. در نهایت، پیشنهادهای تقنینی و اجرایی برای شفاف‌سازی مسئولیت پلتفرم‌ها و حفاظت از حقوق کاربران ارائه می‌گردد.

چکیده حقوق مسئولیت مدنی نقش مهمی در حمایت از حریم خصوصی اشخاص ایفا می‌کند. قوانین مسئولیت مدنی موجب جبران عادلانه‌تر خسارت‌های وارد بر اشخاص و پیشگیری از پیدایش خطای مدنی در جامعه خواهد بود. در حقوق امریکا در کنار مسئولیت مدنی سنتی، مسئولیت مدنی مدرن، مبنا و ارکانِ اقسام مختلف مسئولیت مدنی ناشی از نقض حریم خصوصی را تبیین کرده است. در این مقاله که به روش توصیفی و تحلیلی تدوین شده، با مطالعۀ آرای قضایی امریکا، مبنا، ارکان و استثنائات اقسام مختلف مسئولیت مدنی ناشی از نقض حریم خصوصی در حقوق این کشور بررسی شده است. با مطالعۀ این آرا بدین نتیجه می‌رسیم که در مسئولیت مدنی ناشی از نقض حریم خصوصی، حقوق امریکا به درستی حق بر حریم خصوصی را به عنوان حقی مستقل شناسایی نموده و به همین دلیل رویۀ قضایی منسجمی مربوط به مسئولیت مدنی ناشی از نقض حریم خصوصی را در حقوق این کشور ایجاد کرده است.